آن سیاهی ز موی رفت به دل

بندیدیم صبح نیم شبی

موی و دل شد چو شیر و چون قطران

زین دو مرغ سیه سپید زمان

وین سپیدی ز دل به موست بحل

دل من همچو برف و دندان بد

مویم همچون که نفط و قطران بد