بنگر ای خواجه در رخ و پشتم

مویم همچون که نفط و قطران بد

لیکن اکنون شدست دل قطران

موی بستد سپیدی از دندان

شد چو انگشت هر ده انگشتم

ریش چون روی پنبه زار شده

روی چون پشت سوسمار شده