که تن از جان همیشه نور گرفت

مکن از بهر هیچ، هیچ خجل

می چشانش همیشه تلخ و ترش

گر از این مرد مرد ورنه بکش

جان ز علم و هنر سرور گرفت

آنکه جان را به علم پروردست

نیست او خار بن که پروردست