مکن آخر برادری پیش آر

خود نگویی ورا رسم فریاد

سال و مه ترسناک و انده گین

مانده محبوس تربت غزنین

وز میان این حجابها بردار

گرچه هستم اسیر هر نااهل

چشم دارم که کار گردد سهل