تو شناسی که نیست هزل و محال

جان من ایمن از گزند آید

ور پسند تو ناید این گفتار

خود ندیدی به جمله باد انگار

نوش کن زود و خاک بر لب مال

منتظر مانده ام در این اندوه

وز غم روزگار بر دل کوه