فقیر نه آن بود که دستش از متاع و زاد خالی بود، فقیر آن بود که طبعش از مراد خالی بود؛ چنان که خداوند تعالی وی را مالی دهد، اگر مراد حفظ مال باشدش غنی بود و اگر مراد ترک مال باشد هم غنی بود؛ که هر دو تصرف است اندر ملک غیر، و فقر ترک تصرف بود.

و مشایخ این طریقت را، اندر این معنی، هر یکی را رمزی است و من به مقدار امکان اقاویل ایشان بیارم اندر این کتاب، ان شاء الله، عز و جل.

یکی از متاخران گوید: «لیس الفقیر من خلامن الزاد، انما الفقیر من خلا من المراد.»

یحیی بن معاذ گوید، رضی الله عنه: «علامه الفقر خوف الفقر.»

علامت صحت فقر آن است که بنده اندر کمال ولایت و قیام مشاهدت و فنای صفت، می ترسد اززوال و قطعیت. پس به کمال آن رسید که از قطعیت بترسد.

رویم گوید، رحمه الله علیه: «من نعت الفقیر حفظ سره و صیانه نفسه و اداء فرائضه.»