و گروهی از مشایخ رحمهم الله گفته اند که: فقیر فاضل تر از مسکین؛ از آن چه خدای عز و جل فرمود: «للفقراء الذین احصروا فی سبیل الله (۲۷۳/البقره)»؛ از آن چه مسکین صاحب معلوم بود و فقیر تارک معلوم. فقر عز باشد و مسکنت ذل، و صاحب معلوم اندر طریقت ذلیل باشد؛ که پیغمبر علیه السلام گفت: «تعس عبد الدرهم وتعس عبد الدینار و تعس عبد الخمیصه و القطیعه.» و تار ک المعلوم عزیز باشد؛ که اعتماد صاحب المعلوم بر معلوم بود و اعتماد بی معلوم بر خداوند، تعالی. و چون صاحب معلوم را شغلی افتد به معلوم رود، و چون تارک معلوم را شغلی افتد به خداوند تعالی رود.

و باز گروهی گفته اند که: مسکین فاضل تر؛ از آن چه پیغمبر گفت، علیه السلام:«اللهم احینی مسکینا و امتنی مسکینا و احشرنی فی زمره المساکین.» چون پیغمبر علیه السلام مسکنه را یاد کرد گفت که: «یارب، به مرگ و زندگانی مرا از مساکین دار»، و چون فقر را یاد کرد گفت: «کاد الفقر ان یکون کفرا.» و فقیر آن بود که متعلق سببی بود و مسکین آن که منقطع الاسباب باشد و اندر شریعت به نزدیک گروهی از فقها فقیر صاحب بلغه بودو مسکین مجرد و به نزدیک گروهی مسکین صاحب بلغه بود و فقیر مجرد. پس این جا اهل مقامات مسکین را صوفی خوانند و این اختلاف به اختلاف فقها رضی الله عنهم متصل است. به نزدیک آن که فقیر مجرد بود و مسکین صاحب بلغه، فقر فاضل تر از صفوت و به نزدیک آن که مسکین مجرد بود و فقیر صاحب بلغه، صفوت فاضل تر از فقر.

این است احکام اختلاف ایشان اندر فقر و صفوت بر سبیل اختصار و الله اعلم بالصواب.