ابن عباس رضی الله عنه روایت کند از پیغمبر، علیه السلام: «وقف رسول الله صلی الله علیه و سلم علی اصحاب الصفه، فرای فقرهم وجهدهم و طیب قلوبهم، فقال: ابشروا یا اصحاب الصفه، فمن بقی من امتی علی النعت الذی انتم علیه راضیا بمافیه، فانه من رفقائی فی الجنه.»

بدان که امت کثرهم الله مجتمع اند بر آن که پیغامبر را علیه السلام گروهی بوده اند از صحابه رضوان الله علیهم اجمعین که اندر مسجد وی ملازم بودند و مهیا مر عبادت را و دست از دنیا بداشته بودند واز کسب اعراض کرده بودند،و خدای عزو جل از برای ایشان را با پیغمبر علیه السلام عتاب کرد، عز من قائل: «ولاتطرد الذین یدعون ربهم بالغدوه والعشی... الآیه (۵۲/الانعام)». و کتاب خدای عز و جل به فضایل ایشان ناطق است و پیغمبر را علیه السلام اندر مناقب ایشان اخبار بسیار که به ما رسیده است اندر ذکر ایشان، رضی الله عنهم اجمعین و ما طرفی اند رمقدمۀ این کتاب گفته ایم.

معنی این خبر آن بود که: «چون پیغمبر علیه السلام بر ایشان برگذشت و مر ایشان را بدید باستاد و خرمی دل ایشان اندر فقر و مجاهدت بدیدگفت: بشارت مر شما را و آن که از پس شما بیایند به صفت شما و اندر فقر خود راضی باشند، ایشان نیز از رفیقان من اند اندر بهشت.»

عددهم، از ایشان:

۱-یکی منادی حضرت جبار و گزیدۀ محمد مختار، بلال بن ریاح، رضی الله عنه.