میآرند که یکی به نزدیک وی آمد که: «ای امیرالمومنین، مرا وصیتی بکن.» گفت: «لاتجعلن اکبر شغلک باهلک وولدک فان یکن اهلک وولدک من اولیاء الله، فان الله لایضیع اولیاءه و ان کانوا اعداء الله، فما همک و شغلک لاعداء الله؟ نگر تا شغل زن و فرزند را مهم ترین اشغال خود نگردانی؛ که اگر ایشان از دوستان خدایند جل جلاله وی دوستان خود را ضایع نگرداند و اگر دشمنان خدایند عز و جل اندوه دشمنان خدای چه می داری؟»

و تعلق این مساله به انقطاع دل بود از دون حق جل جلاله که وی خود بندگان خود را چنان که خواهد می دارد، هرگاه که یقین تو صادق بود؛ چنان که موسی علیه السلام دختر شعیب را علیه السلام بر حالی هرچه صعب تر بگذاشت و به خداوند تسلیم کرد و ابراهیم هاجر و اسماعیل را برداشت علیهم السلام و به وادی غیر ذی زرع برد و به خداوند جل جلاله تسلم کرد و مر ایشان را اکبر شغل خود نساختند و همه دل در حق تعالی بستند تا مراد دو جهان بر آمد اندر حال بی مرادی، به تسلیم امور به خداوند عز و جل. و مانند است این سخن بدان که گفت کرم الله وجهه مر سایلی را که از وی پرسیده بود که: «پاکیزه ترین کسب ها چیست؟» گفت: «غناء القلب بالله.» هرکه را دل به خدای تعالی توانگر باشد، نیستی دنیا وی را درویش نگرداند و هستی آن شادی نیاردش و حقیقت آن به فقر و صفوت باز گردد و ذکر آن گذشت.

پس اهل این طریقت اقتدا بدو کنند در حقایق عبارات و دقایق اشارات و تجرید از معلوم دنیا و نظاره اندر تقدیر مولی. و لطایف کلام وی بیش از آن است که به عدد اندر آید و مذهب من اندر این کتاب اختصار است. و بالله التوفیق.