متقی را از یقین چاره نیست؛ که دلش به نور یقین مشرح است و موقن را از حقایق ایمان چاره نیست؛ که بصایر عقل وی به نور ایمان روشن است. پس هرجای که ایمان بود یقین بود و هر جای که یقین بود تقوی بود؛ از آن چه ایشان قرینۀ یکدیگرند یکی تابع دیگری بود. والله اعلم.

و گویند که چون وفاتش قریب گشت، وقت نماز بود. چون از غشیان مرگ اندر آمد، چشم باز کرد و سوی در بنگریست و گفت، رضی الله عنه: «قف، عافاک الله؛ فانما انت عبد مامور و انا عبد مامور، و ماامرت به لایفوتک و ماامرت به فهو شیء یفوتنی، فدعنی امضی فیما امرت ثم امض بما امرت. بایست، عافاک الله که تو بندۀ ماموری و فرمانبردار و آن چه تو را فرموده اند از تو می فوت نگردد یعنی جان ستدن و من بندۀ مامورم و فرمانبردار، و آن چه مرا فرموده اند به حکم رسیدن وقت چون واجب شد، به اخراج وقت و رفتن من فوت گردد؛ یعنی نماز شام. مرا بگذار تا فرمان حق بگزارم تا من نیز بگذارمت تا فرمان حق بگزاری.» آنگاه آب خواست و طهارت کرد و نماز شام بگزارد و جان بداد، رحمهالله علیه.

همان شب وی را به خواب دیدند گفتند: «خدای عز و جل با توچه کرد؟» گفت، رحمهالله علیه: «لاتسالنی عن هذا، ولیکن استرحت من دنیاکم. مرا از این مپرسید، ولیکن از دنیای شما برستم.»

و ازوی می آید که گفت، اندر مجلس خود: «شرح صدور المتقین بنور الیقین و کشف بصائر الموقنین بنور حقائق الایمان.»