نثر · شماره 3

از وی می آید که گفت: «دوام الایمان وقوام الادیان و صلاح الابدان فی خلال ثلاث: الاکتفاء، و الاتقاء و الاحتماء. فمن اکتفی بالله صلحت سریرته، و من اتقی ما نهی الله عنه استقامت سیرته، ومن احتمی مالم یوافقه ارتاضت طبیعته. فثمره الاکتفاء صفو المعرفه و عاقبه الاتقاء حسن الخلیفه و غایه الاحتماء اعتدال الطبیعه.» دوام ایمان و پای داشت دین و صلاح تن اندر سه چیز بسته است: یکی بسنده کردن ودیگر پرهیز کردن و سدیگر غذا نگاه داشتن. هرکه به خدای تعالی بسنده کند سرش بصلاح شود، و هرکه از مناهی وی بپرهیزد سیرتش نیکو گردد و هرکه غذای خود نگاه دارد نفسش ریاضت یابد. پس پاداش اکتفا صفو معرفت باشد و عاقبت تقوی حسن خلیقت و غایت احتما اعتدال طبیعت؛ یعنی هرکه به خداوند تعالی بسند کار باشد معرفتش مصفا شود و هر که چنگ در معاملت تقوی زند خلقش نیکو گردد اندر دنیا و آخرت؛ کما قال النبی، علیه السلام: «من کثر صلواته باللیل حسن وجهه بالنهار. هر که را نماز شب بسیار بود رویش اندر روز نیکو باشد.» و اندر خبر دیگر است که: در قیامت متقیان می آیند «وجوههم نور علی منابر من نور. با روی های منور بر تخت ها از نور»، و هرکه طریق احتما بر دست گیرد تنش از علت و نفسش از شهوت محفوظ باشد. و این سخنان جامع است و نیکو. والله اعلم.