ومنهم: سرور سر سالکان طریق، و جمال جان های اهل تحقیق، ابوالحسن علی بن ابراهیم الحصری، رحمهالله علیه

از محتشمان احرار درگاه حق تعالی بود و از کبرای ائمۀ متصوفه. اندر زمانۀ خود بی نظیر بود. وی را کلام عالی است و عباراتی خوش اندر کل معانی.

از وی می آید که گفت: «دعونی فی بلائی، هاتوا مالکم. الستم من اولاد آدم الذی خلقه الله بیده و نفخ فیه من روحه واسجد له ملائکته، ثم امره بامر، فخالف؟ اذا کان اول الدن دردیا، کیف یکون آخره؟» بگذارید مرا به بلای من، نه شما از فرزندان آدمید، آن که حق تعالی او را به ید قدرت خود بیافرید به تخصیص خلقت، و به جان بی واسطۀ غیر ورا زنده کرد و ملائکه را فرمود تا وی را سجده کنند، پس وی را فرمانی فرمود، در آن فرمان مخالف شد؟ چون اول خنب دردی بود آخرش چگونه باشد؟ یعنی چون آدمی را بدو بازگذارند همه مخالفت باشد؛ اما چون عنایت خود به وی فرستد همه محبت باشد. پس حسن عنایت حق برشمر، و قبح معاملت خود با آن مقابله کن، و پیوسته عمر اندر این گذار. و بالله العون و العصمه.

***