و منهم: شاهنشاه محبان، و ملک الملوک صوفیان، ابوسعید فضل الله بن محمد المیهنی، رضی الله عنه

سلطان طریقت بود و جمله اهل زمانه ورا مسخر بودند، گروهی به دیدار و گروهی به اعتقاد و گروهی به قوت حال و او عالم بود به فنون علم. روزگاری عجیب داشت و شانی عظیم اندر درجت اشراف بر اسرار و وی را به جز این آیات و براهین بسیار بود؛ چنان که آثار وی ظاهر است امروز در عالم.

اندر ابتدای حال، وی به طلب علم از میهنه به سرخس رفت و به ابوعلی زاهر رحمه الله علیه تعلق کرد. یک روز سبق سه روزه بگرفتی و آن سه روز اندر عبادت گذاشتی تا آن امام، آن رشد اندر وی بدید و تعظیم وی زیادت کرد.

و در آن وقت والی سرخس شیخ ابوالفضل حسن بود، رحمهالله علیه. روزی بر جویبار سرخس می رفت، ابوالفضل حسن وی را پیش آمد. گفت «یا با سعید، راه تو نه این است که می روی، راه خویش رو.» شیخ تعلق بدو کرد و از آن جا بازجای خود آمد و به ریاضت و مجاهدت مشغول شد تا حق تعالی در هدایت بر وی بگشاد و به درجۀ اعلی رسانید.