پس توبه بر سه گونه باشد: یکی از خطا به صواب و دیگر از صواب به اصوب و سدیگر از صواب خود به حق.

حیاتک ذنب لایقاس به ذنب

چون وجود دوستی اندر حضرت دوستی جنایت بود وصفش را چه قیمت بود؟

و فی الجمله توبه تایید ربانی بود و معاصی فعل جسمانی. چون بر دل ندامت اندر آید، بر تن هیچ آلت نماند که ندامت دل را دفع کند. چون در ابتدا فعل وی دافع توبه نبود، چون بیامد اندر انتها نیز فعلش حافظ توبه نباشد. و خداوند گفت، عز وجل: «فتاب علیه انه هو التواب الرحیم (۳۷/البقره).» و مر این را در نص کتاب نظایر بسیار است؛ تا حدی که از معروفی به اثبات کردن حاجت نیاید.

از خطا به صواب؛ لقوله،تعالی: «والذین اذا فعلوا فاحشه او ظلموا انفسهم ذکروا الله فاستغفروا لذنوبهم ... الآیه (۱۳۵/آل عمران).»

و از صواب به اصوب آن که موسی گفت، علیه السلام: «تبت الیک (۱۴۳/الاعراف).»

و از خود به حق؛ کما قال النبی، صلی الله علیه: «و انه لیغان علی قلبی و انی لاستغفر الله کل یوم سبعین مره.»