و ابویزید گوید، رضی الله عنه: «هرکه را ثواب عبادت به فردا افتد، خود امروز وی عبادت نکرده بود؛ که ثواب هر نفسی از مجاهدت حاصل است اندر حال.»

و این گروه دیگر نه بخواهند و نه دعا کنند، فاما تسلیم کنند؛ چنان که ابراهیم علیه السلام کرد، «اذ قال له ربه اسلم قال اسلمت لرب العالمین (۱۳۱/البقره).» چون ابراهیم علیه السلام به مقام خلت رسید از علایق فرد شد و دل از غیر بگسست. حق تعالی خواست تا وی را بر سر خلق جلوه کند؛ نمرود را بر گماشت تا میان وی و از آن مادر و پدرش جدا افکند و آتشی برافروخت. ابلیس بیامد و منجیق بساخت تا وی را در خام گاو دوختند و اندر پلۀ منجنیق نهادند. جبرئیل بیامد و پلۀ منجنیق بگرفت و گفت: «هل لک حاجه؟» ابراهیم علیه السلام گفت: «اما الیک، فلا.» پس گفت: «به خدای عز و جل هم حاجتی نداری؟» گفت: «حسبی من سوالی علمه بحالی.» مرا آن بسنده است که او می داند که مرا از برای او در آتش می اندازند. علم او به من زبان مرا از سوال منقطع گردانیده است.

و محمد بن فضل گوید، رحمه الله علیه: «عجب از آن دارم که اندر دنیاخانۀ وی طلبد، چرا اندر دل مشاهدت وی نطلبد؟ که خانه را، باشد که یابد و باشد که نیابد و مشاهدت لامحاله یابد اگر زیارت سنگی که اندر سالی بدو نظری باشد فریضه بود، دلی که بدو روزی سیصد و شصت نظر باشد به زیارت او اولی تر.»

اما اهل تحقیق را اندر هر قدم از راه مکه نشانی است و چون به حرم رسند از هر یکی خلعتی یابند.

و همو گوید، رحمه الله علیه: «به نخستین حج من به جز از خانه هیچ چیز ندیدم و دوم بار خانه و خداوند خانه دیدم و سدیگر بار همه خداوند خانه دیدم و هیچ خانه ندیدم.»

و در جمله حرم آن جا بود که مشاهدت تعظیم بود و آن را که کل عالم میعاد قرب و خلوتگاه انس نباشد وی را از دوستی هنوز خبر نبود و چون بنده مکاشف بود عالم جمله حرم وی باشند و چون محجوب بود حرم وی را از اظلم عالم بود «اظلم الاشیاء دار الحبیب بلا حبیب.»

پس قیمت، مشاهدت راست اندر محل خلت، که خداوند سبب آن را دیدار کعبه گردانیده است نه قیمت کعبه راست؛ اما مسبب را به هر سبب تعلق می باید کرد تا عنایت حق تعالی از کدام کمینگاه روی نماید و از کجا پیدا شود. پس مراد مردان اندر قطع مفازات و بوادی نه حرم بوده است؛ که دوست را رویت حرم حرام بود؛ که مراد مجاهدتی بوده است اندر شوقی مقلقل و یا روزگاری اندر محنتی دایم.