وقتی من اندر دیار عراق اندر طلب دنیا و فنای آن ناباکی می کردم و اوام بسیار برآمده بود و حشو هر کسی با بایستی روی به من آورده بودند و من اندر رنج حصول هوای ایشان مانده سیدی از سادات وقت به من نامه ای نبشت:

«نگر ای پسر، تادل خویش از خدای عز و جل مشغول نکنی به فراغت دلی که مشغول هواست. پس اگر دلی یابی عزیزتر از دل خود، روا باشد که به فراغت آن دل خود را مشغول گردانی، و الا دست از آن کار بدار؛ که بندگان خدای را خدای عز و جل بسنده باشد.» اندر وقت مرا بدین سخن فراغتی پدید آمد.

این است احکام مقیمان اندر صحبت مسافران بر سبیل اختصار. و بالله التوفیق.