الازل: آن چه مر آن را اول نیست.

العالم: عالم عبارتی است از مخلوقات خداوند. و گویند: «هژده هزار عالم و پنجاه هزار عالم.» و فلاسفه گویند: «دو عالم علوی و سفلی.» و علمای اصول گویند: «از عرش تا ثری هرچه هست عالم است.» و در جمله عالم اجتماع مختلفات بود و اهل این طریقت نیز «عالم ارواح و نفوس» گویند. و مرادشان نه آن بود که فلاسفه را بود، که مرادشان اجتماع ارواح و نفوس باشد.

المحدث: متاخر اندر وجود، یعنی نبوده و پس ببوده.

القدیم: سابق اندر وجود و همیشه بود آن که هستی وی سابق بود مر همه هستی ها را و این به جز خداوند تعالی نیست.

الابد: آن چه مر آن را آخر نیست.

الذات: هستی چیز و حقیقت آن.

الصفه: آن چه نعت نپذیرد؛ از آن چه به خود قایم نیست.