الغیران: آن که وجود هر یک بی دیگری روا بود.

الاثبات: آن که وجود مثبت اقتضا کند.

الشیئان: آن که وجود یکی به دیگری روا بود.

الضدان: آن که روا نبود وجود یکی را با بقای وجود دیگر اندر یک حال.

الجوهر: اصل چیز، آن که به خود قایم بود.

العرض: آن که به جوهر قایم بود.

الجسم: آن که مولف بود از اجزای پراکنده.