روزی من پیش شیخ ابوالعباس شقانی رضی الله عنه اندر آمدم. وی را یافتم که می خواند: «ضرب الله مثلا عبدا مملوکا لایقدر علی شیء (۷۵/النحل)»، و می گریست و نعره می زد؛ تا پنداشتم که از دنیا برفت. گفتم: «ایها الشیخ، این چه حالت است؟» گفت: «یازده سال است تا وردم این جا رسیده است از اینجای می نتوانم گذشت.»

و از شبلی رضی الله عنه می آید که: پیش وی برخواندند: «و اذکر ربک اذا نسیت (۲۴/الکهف).» وی گفت: «شرط ذکر نسیان است و همه عالم اندر ذکر مانده.» نعره ای بزد و هوش از وی بشد. چون به هوش آمد گفت: «عجب از آن دلی که کلام وی بشنود و برجای بماند و عجب از آن جانی که کلام وی بشنود و برنیاید.»

یکی گوید از مشایخ که: وقتی کلام خدای تعالی می خواندم که: «واتقوا یوما ترجعون فیه الی الله (۲۸/البقره).» هاتفی آواز داد که: «نرم تر خوان؛که چهار تن از پریان از هیبت این آیت بمرده اند.»

و درویشی گفت: «من ده سال است تا قرآن به جز اندر نماز به قدر جواز نخوانده ام و نشنیده.» گفتند: «چرا؟» گفت: «ترس آن را که بر من حجت شود.»

و از ابوالعباس عطا رضی الله عنه پرسیدند که: «شیخ هر روز چند قرآن خواند؟» گفت: «پیش از این در شبانروزی دوختم کردمی، اما اکنون چهار سال است تا هنوز امروز به سورۀ انفال رسیده ام.»

گویند که: ابوالعباس قصاب قاری را گفت: «برخوان: لاتثریب علیکم الیوم یغفر الله لکم و هو ارحم الراحمین (۹۲/یوسف)»، و بازگفت: «برخوان: یا ایها العزیز مسنا و اهلنا الضر و جئنا ببضاعه مزجاه (۸۸/یوسف)»، و باز گفت: «برخوان: قالوا ان یسرق فقد سرق اخ له من قبل (۷۷/یوسف).» آنگاه گفت: «بارخدایا، من به جفا بیش از برادران یوسفم و تو به کرم بیش از یوسفی. با من آن کنی که او با برادران جافی کرد.»

و با این همه جمله مامورند همه اهل اسلام از مطیع و عاصی به استماع قرآن؛ لقوله تعالی: «واذا قری القران فاستمعوا له وانصتوا (۲۰۴/الاعراف).» استماع و سکوت فرمود خلق را اندر آن حال که کسی قرآن برخواند.