و باز بر عکس آن بنکوهید مر آن گروهی را که کلام حق تعالی را به حق نشنودند و از گوش به دل راه ندادند:

و نیز گفت: «الذین اذا ذکر الله وجلت قلوبهم (۲/الانفال)»؛ یعنی دل های مستمعان کلام حق پر وجل باشد.

و قوله، تعالی: «الذین امنوا و تطمئن قلوبهم بذکر الله الا بذکر الله تطمئن القلوب (۲۸/الرعد). آرامش و طمانینت دل ها اندر ذکر خداوند است، تعالی وتقدس.»

و مانند این بسیار است از آیات بر حکم تاکید این.

قوله، تعالی: «ختم الله علی قلوبهم و علی سمعهم و علی ابصارهم غشاوه (۷/البقره)»، مواضع سمعشان مختوم است.

و قوله، تعالی: «لو کنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر (۱۰/الملک)، اگر بحق بشنیدیمی و یا به تحقیق بدانستیمی به دوزخ گرفتار نگشتیمی.»

و قوله، تعالی: «ومنهم من یستمع الیک وجعلنا علی قلوبهم اکنه ان یفقهوه و فی اذانهم وقرا (۲۵/ الانعام)، و گروهی که از تو بشنوند بر دلشان حجاب باشد یا بر گوششان کری، تا چنان باشد که نشنیده باشند»، لقوله، تعالی: «ولاتکونوا کالذین قالوا سمعنا و هم لایسمعون (۲۱/الانفال)»، بر وجه شکایت گفت: چنان مباشید که آن گروهی گفتند: شنیدیم و نشنیدند؛ یعنی نه به دل شنیدند.