وکل نعیم لامحاله زائل

قال النبی، علیه السلام: «ان من الشعر لحکمه، والحکمه ضاله المومن من حیث وجدها فهو احق بها. از شعر شعری است که بحق حکمت باشد و حکمت ضالۀ مومن بود که از وی غایب است آن که بیابد بدان اولی تر باشد.»

و قوله، علیه السلام: «اصدق کلمه قالتها العرب، قول لبید.» راست و موجزترین کلمه ای که عرب گفته اند قول لبید است که: هرچه جز خداوند است همه باطل است، قال القائل:

الاکل شیء ماخلا الله باطل

و روی عمرو بن الشرید عن ابیه رحمهالله علیهما انه قال: «استنشدنی رسول الله صلی الله علیه و سلم: هل تروی من امیه بن ابی الصلت شیئا. فانشدته مائه قافیه؛ کلما مررت علی بیت قال: هیه. فقال رسول الله صلی الله علیه و سلم کادان یسلم فی شعره.»

«هیچ روایت کنی از اشعار امیه بن ابی الصلت؟» گفت: بلی صدبیت روایت کردم و اندر آخر هر بیتی که گفتمی، می گفتی: «هیه؛ یعنی دیگر بگوی.» و مانند این روایات بسیار آمده است از وی و از صحابه و عمر گفت، رضی الله عنه.

و مردمان را اندر این غلط ها افتاده است. گروهی گفته اند که: شنیدن جملۀ اشعار حرام است و روز و شب غیبت مسلمانان می گویند، و گروهی جملۀ آن را حلال دارند و روز و شب غزل و صفت زلف جانان بشنوند و اندر این بر یک دیگر حجج آرند و مراد من اثبات آن نیست.