ما فی الانسان شیء حسن

و یکی گوید که: با ابراهیم خواص رحمه الله علیه به راهی می رفتم طربی اندر دلم پدید آمد، برخواندم:

صح عند الناس انی عاشق

غیر ان لم یعلموا عشقی لمن

الا واحسن منه صوت حسن

مرا گفت: «باز گوی این بیت را.»بازگفتم. وی به حکم تواجد قدمی چند بر زمین زد. چون نگاه کردم، آن اقدام وی، چون به موم، به سنگ فرو می رفت آنگاه بیهوش بیفتاد چون به هوش آمد مرا گفت: «اندر روضۀ بهشت بودم تو ندیدی.»

و از این جنس حکایات بیش از این است که این کتاب آن رامحتمل باشد.