و اگر گروهی را سماع گرفته باشد و وی را از آن نصیب نباشد که به صحوصحو خود اندر سکر ایشان نگرد باید که به وقت نیازمند باشد و مر سلطان وقت را تمکین کند تا برکات آن بدو رسد.

باید که مستمع را چندان دیدار باشد که وارد حق را قبول تواند کرد و داد آن بتواند داد و چون سلطان آن بر دل پیدا شود به تکلف آن از خود دفع نکند و چون قوت گرفت کم شود به تکلف جذب نکند.

و باید که اندر حال حرکت از کس مساعدت چشم ندارد واگر کسی مساعدت نماید منع نکند و اندر سماع کس دخل نکند و وقت را نبشولد و اندر روزگار او تصرف نکند و مر او را بدان نیت او نسنجد که اندر آن بی برکتی بسیار باشد.

و باید که قوال اگر خوش خواند نگوید که خوش می خوانی و اگر ناخوش و ناموزون گوید و طبع را خارج کند نگوید بهتر خوان و به دل بر وی خصومت نکند و وی را اندر میانه نبیند. حوالۀ آن به حق کند و راست شنود.

و من که علی بن عثمان الجلابی ام آن دوست تر دارم که مبتدیان را به سماع ها نگذارند تا طبع ایشان بشولیده نشود؛ که اندر آن خطرهای عظیم است و آفت مهین آن، آن است که زنان از بامی یا از جایی به درویشان می نگرند اندر حال سماع ایشان و از این مر مستمعان را حجاب های صعب افتد و یای یکی از احداث در میان ایشان باشد؛ از بعد آن که جهال متصوفه این جمله را مذهب ساخته اند و صدق معنی از میان برداشته.

و من استغفار کنم از آن چه رفته است بر من از اجناس آفت و استهانت معاملت و استعانت خواهم از خداوند تبارک و تعالی تا ظاهر و باطن مرا از آفات پاک گرداند و وصیت کنم تو را و خوانندگان این کتاب را به رعایت احکام این کتاب. و بالله العون و التوفیق و الجمع والتفریق و حسبنا الله و نعم الرفیق. و صلی الله علی محمد و آله اجمعین و سلم تسلیما کثیرا.