آخر تو به اصل اصل خویش آ

خود را چو به بیخودی ببستی

می دانک تو از خودی برستی

وز بند هزار دام جستی

از پشت خلیفه ای بزادی

چشمی به جهان دون گشادی

آوه که بدین قدر تو شادی