نگریخت کسی ز رنج الا

ای پا مطلب جز انتها را

مگریز ز رنج ما که هر جا

رنجیست رهی بود دوا را

آمد بترش پی جزا را

از دانه گریز بیم آن جاست

بگذار به عقل بیم جا را