حسرت ده طالبان نان را

چون چشمه بجوش از دل سنگ

بشکن تو سبوی جسم و جان را

عشرت ده عاشقان می را

نان معماریست حبس تن را

می بارانیست باغ جان را

بستم سر سفره زمین را