گفتند یا اویس چون طاقت می داری شبی بدین درازی بر یک حال. گفت: ما خود هنوز یکبار سبحان ربی الاعلی نگفته باشیم در سجودی که روز آید. خود سه بار تسبیح گفتن سنت است. این از آن می کنم که می خواهم که مثل عبادت آسمانیان کنم.

گفتم: مرا این بسنده است.

او را تشویش ندادم و بازگردیدم. اویس را می آرند که در همه عمر خویش هرگز شب نخفت. یک شبی گفتی:هذه لیله القیام ودیگر شب گفتی هذه لیله الرکوع. و دیگر شب گفتی هذه لیله السجود.

یک شب به قیامی بسر بردی، و یک شب به رکوعی، و یک شب به سجودی.

از وی پرسیدند: خشوع در نماز چیست؟

گفت: آنکه اگر نیزه بر پهلوش زنند در نماز خبرش نبود.

گفتند: چونی.