ایشان چو ز خویش پرغمانند

هم نیز نیند لایق آن را

پیشت به فسون و سخره آیند

از طمع مپوش این عیان را

چون دور کنند ز تو غمان را

جز خلوت عشق نیست درمان

رنج باریک اندهان را