گراینده تیغ پولاد را

وگرنه چو ارژنگ و دیو سپید

دلت کرد باید ز جان ناامید

بخواند آن زمان شاه فرهاد را

گزین بزرگان آن شهر بود

ز بی کاری و رنج بی بهر بود

بدو گفت کاین نامه پندمند