گفت: افسوس می دارم.

گفتند: کجا خواهی رفت؟

گفت: بدان جهان.

گفتند: بدین جهان چه می کنی؟

گفتند: چگونه؟

گفت: نان این جهان می خورم و کار آن جهان می کنم.

گفند: شیرین زبانی داری، رباط بانی را شایی.