گفت: نان این جهان می خورم و کار آن جهان می کنم.

گفتند: بدین جهان چه می کنی؟

گفت: افسوس می دارم.

گفتند: چگونه؟

گفند: شیرین زبانی داری، رباط بانی را شایی.

گفت: من خود رباط بانم. هرچه اندرون من است برنیارم. و هرچه بیرون من است در اندرون نگذارم. اگر کسی درآیدو برود با من کار ندارد. من دل نگاه دارم، نه گل.

گفتند: حضرت عزت را دوست می داری.