وز ساغرهای چشم مستت

آن جان شریف غیب دان را

پس جانب آن صبوحیان کش

آن مشک سبک دل گران را

درده تو فلان بن فلان را

از دیده به دیده باده ای ده

تا خود نشود خبر دهان را