ذره ها اندر هوایش از وفا و از صفا

لیک اندر محو هستیشان یکی صد گشته بود

هست محو و محو هست آن جا بدید آمد مرا

تا بدیدم از ورای آن جهان جان صفت

بس خجل گشتم ز رویش آن زمان تا لاجرم

هر زمان زنار می ببریدم از جور و جفا

گفتم ای مه توبه کردم توبه ها را رد مکن