هر زمان زنار می ببریدم از جور و جفا

تا بدیدم از ورای آن جهان جان صفت

ذره ها اندر هوایش از وفا و از صفا

بس خجل گشتم ز رویش آن زمان تا لاجرم

گفتم ای مه توبه کردم توبه ها را رد مکن

گفت بس راهست پیشت تا ببینی توبه را

صادق آمد گفت او وز ماه دور افتاده ام