گفت: خدای تعالی می فرماید و تحبون ان یحمدوا بما لم یفعلوا.

روزی شاگردی با امام گفت: مردمان گویند ابوحنیفه شب نمی خسبد.

گفت: نیت کردم که دگر به شب نخفتم.

گفت: چرا؟

بندگانی اند که دوست دارند ایشان را به چیزی که نکرده اند یاد کنند. اکنون من پهلوی بر زمین ننهم تا از آن قوم نباشم.

وبعد از آن سی سال نماز بامداد به طهارت نماز خفتن کردی.

نقل است که سر زانوی او چون سر زانوی شتر شده بود، از بسیاری که در سجده بود.