گفت: هیچ کس را دیدی که می درود ناکشته؟

گفت: در شکم مادر بودم، آن روز نه روزی می آمد؟

گفت: بستان بخسب تا روزی به دهان تو آید.

حاتم گفت: دو سال در گهواره استان خفته بودم و روزی به دهان من در می آمد.

گفت: موی سرت که می دروی ناکشته است.

گفت: درهوا رو تا به تو روزی رسد.

گفت: چون مرغ شوم برسد.