چند داری در غریبی این دل آواره را

طفل دل را شیر ده ما را ز گردش وارهان

ای تو چاره کرده هر دم صد چو من بیچاره را

شهر وصلت بوده است آخر ز اول جای دل

من خمش کردم ولیکن از پی دفع خمار

ساقی عشاق گردان نرگس خماره را