محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما

در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما

باد باده برگمار از لطف خود تا برپرد

در هوا ما را که تا خفت پذیرد سنگ ما

بر کمیت می تو جان را کن سوار راه عشق