وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنک

در هوا ما را که تا خفت پذیرد سنگ ما

بر کمیت می تو جان را کن سوار راه عشق

تا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما

خون چکید از بینی و چشم دل آونگ ما

ساقیا تو تیزتر رو این نمی بینی که بس

می دود اندر عقب اندیشه های لنگ ما