خون چکید از بینی و چشم دل آونگ ما

بر کمیت می تو جان را کن سوار راه عشق

تا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما

وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنک

ساقیا تو تیزتر رو این نمی بینی که بس

می دود اندر عقب اندیشه های لنگ ما

در طرب اندیشه ها خرسنگ باشد جان گداز