خاک تبریزست اندر رغبت لطف و صفا

تا ز حیرانی گذشته دیده حیران ما

جان سودا نعره زن ها این بتان سیمبر

دل گود احسنت عیش خوب بی پایان ما

چون صفای کوثر و چون چشمه حیوان ما