دیو گیرد عشق را از غصه هم این عقل را

تیره باشد پیش لطف چشمه حیوان ما

شرم آرد جان و دل تا سجده آرد هوشیار

پیش چشم مست مخمور خوش جانان ما

ناگهان گیرد گلوی عقل آدم سان ما

پس برآرد نیش خونی کز سرش خون می چکد

پس ز جان عقل بگشاید رگ شیران ما