در دهان عقل ریزد خون او را بردوام

ناگهان گیرد گلوی عقل آدم سان ما

پس برآرد نیش خونی کز سرش خون می چکد

پس ز جان عقل بگشاید رگ شیران ما

تا رهاند روح را از دام و از دستان ما

تا بشاید خدمت مخدوم جان ها شمس دین

آن قباد و سنجر و اسکندر و خاقان ما