پرده صبرم فراق پای دارت خرق کرد

همچو گربه می نگر آن گوشت بر معلاق را

ور نه از تشنیع و زاری ها جهانی پر کنم

از فراق خدمت آن شاه من آفاق را

خرق عادت بود اندر لطف این مخراق را