شور و شر و نفع و ضر و خوف و امن و جان و تن

می کش و زنار بسته صوفیان پارسا

وان مقیمان خراباتی از آن دیوانه تر

می شکستند خم ها و می فکندند چنگ و نا

جمله را سیلاب برده می کشاند سوی لا

نیم شب چون صبح شد آواز دادند موذنان

ایها العشاق قوموا و استعدوا للصلا