اگر گناه دو عالم بود سبوی تو را

ز غصه، چون پر کاهی شود ز قصۀ من

اگر به کوه دهم شرح، آرزوی تو را

سبو کشان محبت کشند دوش به دوش

به خود مناز و مخند اینقدر به گریه من

که آب چشم من، افزوده آبروی تو را

ز آب دیده صبوحی وضو مساز که خون