خواب مرا در ربود در وسط شب

بر جهد از گوی عاج صفۀ سیمش

زان صنم گلعذار، سینۀ غبغب

دوش بدم من غریق بحر تفکر

دیدمش آن یار بی وفا و ترشخو

آمد و بنشست و تکیه داد به منصب

گفت: زهجران من تو چند بسوزی