دیدمش آن یار بی وفا و ترشخو

زان صنم گلعذار، سینۀ غبغب

دوش بدم من غریق بحر تفکر

خواب مرا در ربود در وسط شب

آمد و بنشست و تکیه داد به منصب

گفت: زهجران من تو چند بسوزی

بحر شود بعد از این ز وصل معذب