بود چو گوی بچوگان در اضطراب امشب

شود خراب چو این خانه لاجرم روزی

ز سیل باده بهل تا شود خراب امشب

دلم که داشت قرار اندر آن دو زلف چو شب

صبوحی دل مده از دست، محکمش میدار

که چشم یار، بود بر سر عتاب امشب