نه من اندر طلبت بر در دیر و حرمم

تا مرا عشق تو، ای خسرو خوبان به سر است

پند هفتاد و دو ملت به برم بی اثر است

هر که جویای جمال تو بود، دربدر است

می نماید که تو از خیل پریزادانی

کی به این دلبری و حسن و لطافت بشر است؟